Over Sonja

Daar ben je dan, aangekomen op de mijn website. Misschien toevallig, is het je toe-gevallen tijdens je surf-tocht of misschien heb je er doelbewust naar gezocht, uit jezelf of een tip van iemand anders gekregen. Welke route je ook hebt genomen, ik ben blij dat je gekozen hebt voor het pad sonjabraafhart.nl. Door over de paden van deze website te wandelen, geef je mij de kans om jou nieuwe uitdagingen aan te rijken . Deze nieuwe uitdagingen zullen je misschien niet gelijk ophelderen, in tegendeel, ze zullen je eerst door de war schudden. Mijn zoektocht van ruim 20 jaar, en geloof me het zit niet in mijn aard om de makkelijkste paden uit te kiezen, krijg je op deze website voor je kiezen. Door middel van i-books, i-cursussen kun je je eigen ontwikkelingspad uitstippelen. Je hebt natuurlijk altijd een keuze, een keuze om verder te gaan in je surf-tocht, maar ik raad je aan om het lef te hebben om te durven verdwalen, want

PAARDRIJDEN, IS VERDWALEN EN DAARNA DE WEG NOG WETEN.

Misschien aardig als ik eerst iets meer over mezelf vertel.

In 1974 ben ik geboren op De Maesberg in Arnhem, wat mijn huidige bedrijf is. Als baby kroop ik  onder de hengsten van mijn vader door, lag ik bij de honden in de mand te slapen en zag ik de koeien als grote broers en zussen. Ze waren een onderdeel van mijzelf. Angst kwam daar niet in voor, alleen vertrouwen en respect. De tijd brak aan dat ik naar de lagere school moest, vreselijk. Ik verveelde me daar, vond de dingen die ik aangeboden kreeg verre van interessant, vriendinnetjes vond ik maar gedoe, vriendjes ging nog enigszins. Het meest van de tijd zat ik mijn tijd uit te zitten tot ik weer werd opgehaald of dat de pauze  voorbij was. Ik weet nog goed dat mijn juffrouw op bezoek kwam thuis voor een gesprekje met mijn ouders. Heel voorzichtig vertelde ze dat ik misschien niet “100 % in orde was” en dat het verstandig was om mij eens na te laten kijken.

Ze had gelijk, ik was niet 100% gelijk aan de anderen, dat had ze goed gezien. Gelukkig zagen mijn ouders geen noodzaak en hadden alle vertrouwen in wie ik was.

Door mijn hele school carrière heen is daar eigenlijk niks aan veranderd. Ik was en bleef een apart verhaal, altijd op mezelf en argwanend in wat de leerkrachten me te vertellen hadden. Wie spreekt de waarheid en een nog grotere vraag was; wat was de waarheid? Maar goed, om mijn schoolgeld-betalende-ouders niet teleur te stellen heb ik braaf verschillende onderwijs niveaus doorlopen.Na een hbo opleiding Sociaal Pedagogische Hulpverlening besloot ik te gaan werken. Ik werd groepsleidster voor uit huis geplaatsten jongeren. Een geweldige doelgroep om mee te werken, alleen ik botste tegen het pedagogische zorgbeleid aan. Het heropvoeden van deze jongeren werd, grotendeels uit onmacht, gehandhaafd door macht en gezag. Respect en vertrouwen was niet aan de orde, maar dat was nu juist de basis voor alles, had ik immers al vroeg geleerd van de hengsten, de honden en mijn grote broers en zussen “Klara”.  Als enige vrouw in een mannen team heb ik uiteindelijk de moed opgegeven en heb ik het beleid van “pappen en nat houden” vaarwel gezegd.

Daarna heb ik nog een paar jaar veel lol en plezier gehad als groepsleidster op een woongroep voor verstandelijk gehandicapten.

Toen werd ik 27 en het was het me duidelijk geworden. Ik wilde geen baas, chef of teamleider meer, om mijn hart en gevoel trouw te kunnen zijn was er maar 1 mogelijkheid; eigen baas worden.

De liefde voor paarden was al die tijd niet minder geworden. Op mijn vierde kreeg ik mijn eerste pony, pucky, ik zal je de rest van de namen besparen, maar er zijn veel pony en paarden liefdes in mijn leven geweest. In 1987 werd mijn eerste echte paard geboren, Fury. Een paard helemaal alleen voor mezelf. Toen hij (eindelijk) drie was geworden heb ik hem zelf ingereden. Al snel stortte ik van de roze paardenwolk af. Fury was een hout type, wilde alleen hard en hoog, ik wilde dressuur, we botste constant. Door het Freestyle systeem heb ik hem beter leren begrijpen. Het was een logisch vervolg om zelf instructrice Freestyle te worden van het systeem van Emiel Voest, aangevuld met de ISPH in België. (International School For Professional Horsemanship)

Maar goed, na een paar jaar rijden met alleen halsring, begon de dressuur weer te prikkelen.  Alleen dan zonder dwang en macht, maar met respect en vertrouwen. Bent Branderup kwam op mijn pad door Marijke de Jong. Ik was gelijk een fan van de Academische Rijkunst. Zo wilde ik ook leren rijden. Nu een aantal jaren verder,  zijn Rechtrichten en Academische Rijkunst een belangrijk onderdeel van mijn dagelijks leven geworden en gebleven. Het bekwamen tot  instructrice Rechtrichten en Squire in de Academische Rijkunst was wederom een logisch vervolg.

Toen ik  27 werd kwam ik tot inzicht dat ik mijn eigen hart moest volgen en eigen baas wilde worden. Ik heb mijn ouders ervan weten te overtuigen dat de tijd rijp was om hun bedrijf over te nemen. Samen met Rene, mijn man, heb ik in 10 jaar tijd De Maesberg veranderd in een bedrijf volgens mijn eigen idealen. Mijn eigen visies, ideeën en dromen  heb ik hier tot leven kunnen brengen. Geloof me, onderweg zijn we dikke muren tegen gekomen, de muren hadden dunner kunnen zijn, maar de wegen die onbereikbaar leken trokken nu eenmaal meer mijn aandacht dan de begaanbare paden.  Het ging bijvoorbeeld erg tegen mijn gevoel in dat we de paarden “opsloten” in boxen van 3 bij 3 meter. Ik kan niet begrijpen dat mensen het normaal vinden om hun paard meerderen uren per dag op stal te houden, een plek waar ze amper kunnen bewegen, niet languit kunnen liggen en geen sociaal contact hebben met soortgenoten. Volgens mijn ideeën kon het anders, alleen een goed voorbeeld kon ik niet vinden in Nederland. Gelukkig zijn ze in Duitsland verder op het gebied van huisvesting en welzijn en daar heb ik het idee van een bewegingsstal opgedaan. Na 3 jaar onderhandelen met de gemeente kon ik eindelijk mijn perfecte stal gaan bouwen.

Dromen en idealen hebben is geweldig, maar het uitvoeren  is vaak een ander verhaal. Veel van mijn idealen paste niet in het beeld van mijn omgeving. Een omgeving met anders denkende mensen, andere belangen, ander bewustzijn, kortom ik had nog veel te bewijzen. Daarom ging mijn zoektocht verder, niet alleen op paarden gebied, maar ook op persoonlijke groei. Waar kon ik handvaten vandaan halen om me mentaal weerbaarder te maken? Ik kwam terecht in Santpoort bij Carmen de Haan. Bij haar heb ik een drie jarige trainers opleiding Vernieuwd Denken gevolgd . Het Vernieuwende Denken is mijn tweede natuur geworden. Het leven wordt daar zoveel makkelijker door. Maar niet alleen dat, het is ook een denkwijze die veel goeds teweeg brengt in de combinatie ruiter en paard. 2 jaar lang heb ik zitten broeden op het door mij genoemde “ Vernieuwende Paardrijden”.

Het Vernieuwende Paardrijden is paardrijden volgens 3 benaderingen, namelijk de lichamelijke, de mentale en de spirituele benadering.  Het Vernieuwende Paardrijden omvat lichaam, gedachte wereld en geest. Helemaal geweldig, helemaal van deze tijd!

Alles lijkt op rolletjes te verlopen. Ik heb de liefste man van Nederland, een pittige dochter en een schattig zoontje met een mooie bos krullen (waar alle mama’s aan willen zitten), 5 paarden waarvan ik iedere dag volop geniet en leer, ik mag cursussen en lessen geven in iets wat mijn passie is en dit alles verscholen in de Veluwse bossen.   Je zou haast denken dat het Universum zou zeggen: Stop, zo is het genoeg. Maar ik kreeg nog meer. The Reconnection werd mij toegeworpen. The Reconnection is grootsheid in alles, het herverbinden met het Universum. Het versneld en vergroot je levenspad, het geeft je oorspronkelijke paspoort weer terug. Ik was op spiritueel vlak al niet wereld vreemd, maar The Reconnection heeft daar nog een bewustzijnslaag overheen gegooid. The Reconnection zorgt er weer voor dat je wordt wie je bedoelt was te zijn! Heel bijzonder en krachtig. Ik ben ervan overtuigd dat dit is wat de wereld nu nodig heeft. Alle natuurrampen, crisissen, ziektes, het zijn aandachtskreten van moedernatuur, we raken vervreemd van onze van eigen bron. Een logische stap was om Reconnection Practictioner level I,II en III te worden.

Ik zou nog bladzijdes vol willen schrijven, maar ik zal me beheersen. Misschien sta je te popelen om verder te  lezen op mijn site of sta je op het punt om af te haken (waarschijnlijk had je dat dan al eerder gedaan). Mij maakt het niet uit, alles is immers goed. Ik kan je alleen wel aanraden om het een keer heter te laten worden onder je voeten. Iets aanraken wat vreemd is, wat je misschien nog niet kent. Het kan je immers ook resultaten opleveren die je nog niet kent.

Ik wens je van harte welkom op het pad van de ongekende mogelijkheden!

Sonja.